TWEE TIENEN!

Meer druk op de ketel, maar het seizoen verloopt goed!

Mijn seizoen verloopt tot nu toe erg goed! Ik ben tot nu toe elke keer eerste geworden en heb zelfs al twee tienen gehaald. Vorig jaar moest ik snel op hoog niveau presteren (wat me twee wereldtitels opleverde), maar nu heb ik wat meer tijd om Uniek beter te leren kennen en me hopelijk te plaatsen voor het EK in september. En dan heb ik natuurlijk nog de droom om volgend jaar naar Rio te gaan. Genoeg om voor te trainen dus en de komende tijd zal ik jullie op de hoogte houden via mijn blogs!

Anderhalve maand geleden ben ik vanuit Friesland verhuisd naar het Brabantse Nistelrode, vlakbij Oss. Mijn trainster woont hier en het was gewoon geen doen meer om elke keer op en neer te rijden met de trailer. Ik heb zelf geen E-rijbewijs, dus er moest elke keer iemand mee. En ook voor mezelf en mijn paard Uniek geeft het een stuk meer rust.


“Ik vond het écht moeilijk om het prutsen te laten en de focus te leggen op het rijden”

Quality time met Uniek
Uniek staat nu bij mijn trainster Dorien op stal, zo heb ik altijd iemand om op terug te vallen. Ik vind het heerlijk om veel tijd op stal door te brengen, elke dag ben ik er wel zo’n twee à drie uur te vinden. Lekker poetsen en prutsen, genieten! En het is ook nog eens goed voor onze band. Ik kan Uniek niet zelf opzadelen, dus dat compenseer ik met quality time. En stiekem kan ik zelf ook écht niet zonder. Vorig jaar tijdens de Wereldruiterspelen zaten we drie kwartier van het wedstrijdterrein verwijderd, je gaat dus niet zomaar even langs. Ik vond het écht moeilijk om het los te laten en de focus te leggen op het rijden. Gelukkig hebben we het later weer ruimschoots ingehaald!


“Een zeven kan altijd een acht worden en een acht een negen”

Stapje dichter bij perfectie
Waar ik vorig jaar in paar maanden klaar moest zijn voor het WK, heb ik nu de tijd om rustig aan Uniek te wennen en dingen te finetunen. We zijn pas sinds september 2013 een combinatie en vorig jaar begonnen we meteen op het hoogste niveau. Nu is er tijd om echt een team te worden. Waar ik vorig jaar nog echt niet wist wat ik moest doen als hij tijdens een proef ergens van schrok, weet ik nu al meer hoe ik dingen op moet lossen. We hebben de tijd om te verbeteren. Een zeven kan altijd een acht worden en een acht een negen. Zo komen we steeds een stapje dichter bij perfectie.

Die perfectie is in de paradressuur zeer belangrijk, omdat er echt heel streng wordt gekeken naar hoe het paard loopt. De ruiter kan bij wijze van spreken achterstevoren in het zadel gaan zitten, als het paard maar perfect loopt. De aanleuning moet super in orde zijn en de overgangen perfect. Dat is waar we nu nog mee bezig zijn, mijn aanleuning mag nog iets stiller zijn en de overgangen beter. Ook moet ik leren om de proef echt helemaal door te rijden.


“De ruiter kan bij wijze van spreken achterstevoren in het zadel gaan zitten, als het paard maar perfect loopt”


Leermomenten
Ik start op dit moment erg veel en heb dus ook de tijd om dingen in de ring zelf uit te proberen. Zo reed ik laatst op het CHIO in Rotterdam en daar was de ring kleiner dan normaal, je kon er niet omheen rijden. Het publiek zat er wat korter op en ik merkte dat Uniek een stuk kijkeriger werd. Weer een leermoment!

Lang seizoen
Het is een lang seizoen, een stuk heftiger voor paard en ruiter. We moeten erg lang pieken en in vorm blijven. Een goede opbouw is dus erg belangrijk, maar het gaat goed: tot nu toe heb ik alles gewonnen en we hebben zelfs al twee keer een tien gehaald, hopelijk worden dat er meer! Ik doe mijn best om het vast te houden, maar natuurlijk heb ik ook weleens een mindere dag en gewoon écht geen zin (al komen die gelukkig maar weinig voor!).


“We moeten erg lang pieken en in vorm blijven.”

Druk op de ketel
Ik rijd nu niet alleen meer om het voor mezelf te bewijzen, maar ook voor anderen. Vorig jaar kende niemand me, maar nu hoor ik steeds vaker: ‘ach, jij wint toch wel!’ Dat is natuurlijk absoluut niet vanzelfsprekend en het zet wel flink druk op de ketel.

Toen ik ruim tien jaar geleden mijn eerste pony kreeg had ik echt niet verwacht dat ik zo ver zou komen. Maar op het moment dat ik mijn handicap accepteerde – het is nu eenmaal toch zo – zag ik dat er véél meer mogelijk is. Het NK werd een WK en wellicht mag ik volgend jaar naar Rio!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s